Facebook link

Kościół rektoralny Bożego Miłosierdzia Kraków - Obiekt - VisitMalopolska

Powrót

Kościół rektoralny Bożego Miłosierdzia Kraków

Kościół rektoralny Bożego Miłosierdzia Kraków

Kościół z trójkątnym szczytem i portalem wejściowym, widziany z boku z ukosa.
ul. Bożego Miłosierdzia 1, 31-104 Kraków Region turystyczny: Kraków i okolice
tel. +48 124231206
Od średniowiecza w wielu polskich miastach, również w Krakowie, osiedlali się Ormianie. Początkowo trudniący się kupiectwem, szybko ulegli polonizacji ale zachowywali pamięć o swoim pochodzeniu. Dziś kościół należy do katolickiej parafii archikatedralnej na Wawelu i odprawiane są w nim msze w obrządku łacińskim i ormiańskim.

Do dziś członkowie wspólnoty Ormian krakowskich spotykają się na nabożeństwach w dwóch świątyniach, na co dzień służących katolikom, w kościele świętego Mikołaja i w kościele Bożego Miłosierdzia na rogu ulic Felicjanek i Smoleńsk.

Na początku XVI wieku stał tu dwór Jana z Mirowa Myszkowskiego. Jego właścicielem w 1543 roku był Jan Żukowski z Bystrzycy, który w 1555 roku wzniósł szpital dla ubogich i niewielki, drewniany kościół, zniszczony w 1587 roku w czasie najazdu arcyksięcia Maksymiliana Habsburga. Murowany z fundacji księcia Jana Wróblewskiego powstał w latach 1624–1629. Od 1649 roku należy do kapituły katedralnej na Wawelu. Budynek zniszczony podczas potopu szwedzkiego w 1655 roku, odbudowano do 1665 roku.

Dziś kościół jest w kształcie z gruntownej odnowy w latach 1905–1910, według projektu Jana Sas Zubrzyckiego i Władysława Warczewskiego. Rozebrano kruchtę od zachodu, a na jej miejscu zbudowano schody i portal oraz zamurowano okna od południa. W latach 1942–1947 odnowiono wnętrza.

To nieduży, barokowy kościół, murowany, częściowo oszkarpowany, o kolebkowych sklepieniach, składający się z trójprzęsłowej prostokątnej nawy i węższego półkoliście zamkniętego prezbiterium. Pod kościołem znajduje się krypta. Na ścianie widać wmurowany fragment płyty nagrobnej z XV wieku, z przedstawieniem klęczącego rycerza. Elewację frontalną wieńczy gzyms z trójkątnym przyczółkiem i eliptycznym okienkiem. Portal wejściowy poprzedzają kamienne schody. Dach jest dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę.

W barokowym ołtarzu głównym z 1655 roku, fundacji Jana Pakuszowskiego, znajduje się krucyfiks zasłaniany obrazem Ukrzyżowania z XVII wieku. W jednym z dwóch, barokowych ołtarzy bocznych z XVII wieku, umieszczono obraz Matki Boskiej Śnieżnej z XVII wieku. Ołtarz kamienny wykonano w 1906 roku. We wnękach w nawie widać malowidła z 1906 roku, dzieła Antoniego Zembaczyńskiego, ucznia Jana Matejki. Witraże z 1908 roku, po zniszczeniu w 1945 roku, odnowiono w 1947 roku. Ciekawe są: barokowa ambona z XVII wieku, drewniany chór muzyczny wsparty na kolumnach z początku XX wieku, obrazy z XVIII wieku, malowidło na desce z 1650 roku oraz barokowe epitafia z marmuru i tablica z zaznaczeniem poziomu i stanu wód w Wiśle, w czasie wielkiej powodzi w 1813 roku.